INNE JAPOŃSKIE SZTUKI WALKI

Battodo

- wyciągnąć miecz i zadać cios oraz - droga życiowa, praktyka - zaliczany do

kenjutsu

nowożytny styl szermierki mieczem japońskim (katana, wakizashi, tanto), najbardziej zbliżony do realnej walki. Główny nacisk położony na ćwiczenie ostrym mieczem, zwanym shinken, a przede wszystkim na testach cięć zrolowanych słomianych mat - tameshigiri. Początek tej

sztuki walki

datuje się na przełom XIX i XX wieku, kiedy to Japońska Cesarska Akademia Wojenna wprowadziła na nowo szkolenia z bojowego zastosowania miecza.

Battodo

czerpie bezpośrednio techniki z czasów wojen dzielnicowych w Japonii przed ustanowieniem shogunatu. W odróżnieniu od szkół

iaido

główny nacisk położony jest na efektywność i realność technik przy uproszczeniu ruchów. Nie stosuje się także technik w siadzie wychodząc z założenia, że w pozycji siedzącej samuraj nigdy nie miał długiego miecza za pasem. Głównym propagatorem

battodo

w Japonii był Taizaburo Nakamura.

Iaido

(z japońskiego i być, ai - harmonia, do - droga, sztuka wyciągnięcia długiego miecza japońskiego, tzn. katany) jest japońską odmianą szermierki prowadzonej przy użyciu miecza. Jest to zarazem jedna z japońskich sztuk walki określanych wspólnym mianem

budo

. Początki iaijutsu, znanej też pod nazwą battojutsu, jako realnej

sztuki walki

zaistniały wraz z wysubtelnieniem się sztuki wytwarzania mieczy, co stworzyło przesłanki rozwoju nowych błyskawicznych technik dobywania broni. Tradycja

iaido

, przekazywana z pokolenia na pokolenie szermierzy, swój największy rozwój zawdzięcza twórczym dokonaniom Hayashizaki Jinsuke Shigenobu, który około 400 lat temu stworzył pierwszą usystematyzowaną szkołę iaijutsu, wznosząc tę umiejętność na wyżyny pozwalające na uznanie jej za samodzielną sztukę walki. W późniejszym czasie rozwinęło się wiele różnych szkół, spośród których 25 przetrwało do dzisiaj. W odróżnieniu od sztuki

kendo

, gdzie przeciwnicy stają naprzeciw siebie uzbrojeni w bambusowe miecze shinai, okoliczności pojedynku (ceremoniał rozpoczęcia walki, sposoby i miejsca ataku) są ściśle określone regulaminami, a zawodnicy chronieni solidnymi protektorami, sztuka

iaido

pojmowana jest jako umiejętność walki prawdziwym mieczem w każdych okolicznościach, z całą różnorodnością akcji zaczepnych możliwych do zastosowania przez potencjalnego, znienacka atakującego przeciwnika.

Iaido

jest sztuką przewidywania ataku przeciwnika, obrony i przeprowadzenia własnego kontrataku. Opanowanie tej sztuki miało na celu skuteczną obronę przed nagłym atakiem wroga z zaskoczenia, możliwą nawet wówczas, gdy zaatakowany był akurat zaabsorbowany wykonywaniem codziennych, pokojowych czynności, takich jak spacer, odpoczynek, rozmowa, spożywanie jedzenia itp. Skuteczność obrony w takiej sytuacji wymagała umiejętności doskonałego operowania dystansem, wyczucia kierunku ataku przeciwnika, perfekcyjnego opanowania chwytu i sposobu dobywania własnej broni - oraz połączenia wszystkich tych elementów pracy umysłu, ciała i miecza w harmonijną całość, umożliwiającą nagłe wkroczenie w akcję przeciwnika w najodpowiedniejszym momencie. Ostateczny cel opanowania sztuki

iaido

, nie miał jednak w założeniu wyłącznie skutecznego odparcia akcji przeciwnika poprzez zabicie go w rewanżu, natomiast zakładał takie psychiczne panowanie nad sytuacją, aby potencjalny agresor raczej zrezygnował z zamierzonej akcji. Założenie to jest dobrze oddane poprzez dawne określenie sztuki

iaido

, która wcześniej była również nazywana saya-no-uchi, czyli chwycenie pochwy miecza, a więc działanie mające na celu zachowanie pokoju bez konieczności dobywania broni.

Iaido

było nierozerwalnie związane z

kendo

, zwłaszcza dla tych, którzy pragneli osiągnąć mistrzostwo w sztuce miecza. Popularne było powiedzenie, że

kendo

i

iaido

to dwa koła tego samego wozu. Iai to dostrzeżenie u przeciwnika zamiaru ataku i odpowiednie w czasie wykonanie własnej stosownej akcji. W momencie całkowitego wyjęcia miecza z pochwy zaczyna się szermierka

kendo

. Jednakże część adeptów szermierki japońskiej uważa, że z powodu odejścia

kendo

w kierunku typowo sportowym nie należy wiązać już go z

iaido

. Bardziej pokrewnym stylem wydaje się być

battodo

. Spośród wielu wartościowych szkół

iaido

(np. Muso Shiden Ryu, Muso Jikiden Eishin Ryu, Tamiya Ryu, Hoki Ryu itd.), których poznanie i opanowanie w całości jest niemożliwe wobec tempa i warunków współczesnego życia, dla pożytku ćwiczących opracowano formy zsyntetyzowane, oddające istotę

iaido

i pozwalające na zrozumienie podstawowych technik stosowanych w różnych szkołach. W 1968, a następnie w 1977 roku, dwie komisje złożone z jedenastu mistrzów miecza stowarzyszonych w Zen Nippon

Kendo

Renmei (All Japan

Kendo

Federation) połączyło podstawowe techniki różnych szkół w 7, następnie w 10, a ostatnio 12 form. Tych 12 form zawiera 90 procent historycznych podstaw

iaido

. Jednakowoż zrozumienie najgłębszej istoty tej sztuki umożliwia dopiero intensywny trening starych szkół koryu, w których prawdziwy duch

iaido

przejawia się w całej pełni.
Współzawodnictwo sportowe
Rokrocznie odbywają się mistrzostwa w

iaido

o randze mistrzostw świata lub Europy. Oceniane jest wykonanie form kata w układzie obowiązkowym (

Iaido

Seitei ZNKR) lub dowolnym (szkoły tradycyjne ? koryu iaijutsu). Układy, wykonywane w parach, oceniane są przez trzech sędziów, w tym jednego głównego. W sensie ogólnym zawody

iaido

przypominają turnieje kata w pokrewnych sportach walki, np. w

karate

, gdzie o klasie i wyszkoleniu zawodników decyduje nie bezpośrednie starcie, ale wartości wizualne oraz duch i precyzja wykonania prezentowanych technik. Dodatkowo, przedmiotem pokazów oraz umiejętnością podlegającą ocenie w ramach konkurencji sportowej może być również tamashi-giri, czyli umiejętność przecinania ostrym mieczem wiązki słomy ryżowej lub pnia bambusowego.
Stopnie uczniowskie kyu i mistrzowskie dan
System nadawania stopni w

iaido

jest bardzo zbliżony do stosowanego w

kendo

i przewiduje zdawanie egzaminów przed komisją złożoną z ekspertów tej

sztuki walki

.

Ju jitsu

(jap.

ju jitsu

- miękka sztuka) - tradycyjna japońska

sztuka walki

. W wersji oryginalnej poza Japonią prawie nie spotykana. Większość pozajapońskich szkół

Ju Jitsu

klasyfikuje się jako nowoczesne

Ju Jitsu

. Bardzo często zawierają one elementy lokalnych systemów walki wręcz.

Ju jitsu

- to jeden z najstarszych japońskich systemów walki. Określenie

ju jitsu

( łagodna sztuka ) pojawia się w XVI wieku. Oczywiście sztuka ta istniała już wcześniej lecz uprawiana była w tajemnicy wśród szlachty i samurajów. Już bardzo wiarygodne wiadomości o tym systemie pojawiły się w XII wieku. Nazywany był wtedy min. YAWARA, WA-JITSU, KEMPO, HAKUDA, SHUBAKU, KOSHI-NO-MAWARI. W tym okresie najpopularniejszymi szkołami były : KYUSHIN-RYU, KITO-RYU, TAKENOUCHI-RYU, RYOSHITO-RYU, JAKISHIN-RYU, SEKIGUCHI-RYU, YOSHIN-RYU.

Ju jitsu

rozwinęło się za czasów panowania Tokugawy w XV i XVI wieku. Stało się w tym okresie najbardziej popularną a zarazem najbardziej strzeżoną sztuką walki w Japonii - za zdradzenie jej tajników karano śmiercią. Historia początków powstania

ju jitsu

jest nadal tematem wielu sporów. Część osób uważa że system ten sprowadzony został z Chin, inni, że jest to system rdzennie japoński. Najbardziej prawdopodobne wydaje się trzecie wytłumaczenie, że w systemie tym zawarte zostały techniki sprowadzone z Chin z technikami rdzennie japońskimi. Niektóre ze starych szkół przetrwały do czasów współczesnych np. HONTAI-YOSHIN-RYU, DAITO-RYU-AIKI-JU-JUTSU czy też HAKKO-RYU-JU-JUTSU. Poszczególne szkoły

ju jitsu

bardzo się od siebie różniły, można by się było nawet pokusić o stwierdzenie, że każda szkoła to oddzielny system walki. W wielu szkołach

ju jitsu

nauczano także posługiwania się tradycyjną bronią np. wakizashi, sai, tonfa, tanto, shaken, bo, kama itp. Ze starych szkół

ju jitsu

wywodzi się wiele współczesnych systemów walki takich jak np.

Judo

, Aikido. Techniki

ju jitsu

wykorzystywane są prawie w każdym systemie walki. W czasach współczesnych mało pozostało szkół tradycyjnych, przede wszystkim istnieją szkoły Modern

Ju jitsu

. Modern

Ju jitsu

(nowoczesne

ju jitsu

) to w większości systemy przystosowane do teraźniejszych czasów, opierające się często na technikach tradycyjnych oraz wykorzystujące elementy współczesne i techniki z innych systemów walki. Nowoczesne

ju jitsu

bardzo często przystosowane jest dla potrzeb policji, wojska, realnej samoobrony. Przez większość specjalistów uznawana za drugą (po modern combat) pod względem skuteczności sztukę walki.

Ju jitsu

polega na zablokowaniu ciosu przeciwnika i zaatakowania wrażliwego punktu na jego ciele. Poza tym

jiu jitsu

zawiera chwyty transportowe i rzuty.

Ju jitsu

kieruje się trzema podstawowymi zasadami :
1.Ustąp aby zwyciężyć
2.Minimum wysiłku, maksimum skuteczności.
3.Przez czynienie sobie dobra nawzajem do dobra ogółu.
Jest to bardzo wszechstronna

sztuka walki

uprawiana w zależności od potrzeb lub zamiłowań jako system samoobrony, sztuka poznawania samego siebie lub jako sport. Na świecie istnieje wiele organizacji

ju jitsu

.

Jodo

współczesna odmiana japońskiej szermierki jojutsu, prowadzona przy użyciu kija, zwanego jo. Jej celem jest samoobrona i powstrzymanie przeciwnika.

Jodo

(droga kija Jo) Ta odmiana japońskiej szermierki powstała ponad 300 lat temu jako realna sztuka walki, z połączenia najważniejszych technik kenjutsu (sztuki miecza), sojutsu (sztuki włóczni) oraz naginatajutsu (sztuki halabardy). Polega na użyciu w miejsce broni ostrej kija jo, wykonanego z kawałka twardego drewna o długości 128 cm i średnicy 2,4 cm. Twórcą tej

sztuki walki

był mistrz Muso Gonnosuke Katsuyoshi, który założył szkołę pod nazwą Shinto Muso Ryu Jojutsu. Zasady i techniki tej szkoły uchodziły za niezwykle trudne do opanowania i przez wiele lat były nauczane w sposób potajemny. Sztuka walki drewnianym kijem jest znacznie starsza niż sama szkoła Muso Shinto Ryu. Istnieje wiele szkół kenjutsu posiadających elementy walki długim kijem Bo. Zasadniczo niewiele wiadomo o życiu Muso Gonnosuke Katsuyoshi. Podejrzewa się również, że wiele faktów z jego życia uległo koloryzacji charakterystycznej dla legend i opowieści z Japonii. Wiadomo, że Gonnosuke uczył się początkowo Tenshin Shoden Katori Shinto-ryu, a następnie technik Kashima Jikishinkage-ryu. Zgodnie z legendą, rozpoczął następnie trening polegający na podróżowaniu i testowaniu własnych umiejętności w pojedynkach z innymi wojownikami. Nie przegrał żadnego pojedynku do momentu, w którym nie spotkał Miyamoto Musashiego. Nie wiadomo do końca jak odbył się ich pojedynek, wiadomo jednak, że wygrał go Musashi. Istnieją dwie wersje dotyczące przebiegu pojedynku. Jadna (bardziej popularna) mówi, że Gonnosuke nie był w stanie przełamać słynnego bloku Musashiego juji dome (krzyżowy blok dwoma mieczami). Druga opisuje nieformalny atak Gonnosuke długim, drewnianym mieczem i zwycięską reakcję Miyamoto, uzbrojonego tylko w wierzbową witkę. Po przegranym pojedynku zaszył się na 37 dni w górach medytując. Pod koniec ostatniego dnia doznał olśnienia. Skrócił Bo do długości czterech shaku, dwóch sun i jednego bu (ok. 128cm), co dawało przewagę zasięgu nad mieczem (zwykle 3 shaku 2 sun 1 bu) a jednocześnie było można było posługiwać się nim dużo szybciej od tradycyjnego kija (około 6 shaku długości). Uzbrojony w taki kij (dzis zwany Jo), Gonnosuke był w stanie pokonać Musashiego w drugim pojedynku, aczkolwiek nie jest jasne w jaki sposób. Gonnosuke stworzył system pięciu tajemnych metod zawierających wszystkie techniki własnego stylu walki Jo. Tak właśnie w erze Keicho (1596-1614) narodziła się szkoła walki kijem Jo, nazwana przez Gonnosuke Shinto (Shindo) Muso Ryu Jojutsu, co oznacza Niebiańską (Boską) Drogę Kija Muso.
Głównym celem uderzeń i pchnięć w

jodo

jest splot słoneczny (suigetsu). Innymi ważnymi celami są skroń, punkt między oczami (uto), ręce (nadgarstki) oraz oba boki tułowia. Obrona w postaci kombinacji zasłon i ataków wykonywana przy pomocy jo może być bardzo skuteczna przeciwko atakowi wykonywanemu mieczem. Podstawowe uderzenia i bloki praktykowane są najczęściej w formie ćwiczeń kata, w których jeden z partnerów używa drewnianego miecza bokken, a drugi kija jo. Godnym uwagi aspektem sztuki

jodo

jest szybkość i częstotliwość, z jaką operuje się kijem jo. Dzieje się tak dzięki temu, że kij nie ma wyróżnionego ani początku, ani końca, co dopuszcza wiele możliwych kombinacji ataku i obrony. W ten sposób sztuka

jodo

, obok walorów skutecznej samoobrony, stała się znakomitym sposobem rozwijania sprawności i zręczności. Ponieważ ćwiczenie

jodo

przynosi wiele korzyści, zadecydowano, aby sztukę tę uczynić ogólnodostępną. W oryginalnym systemie Shinto Muso Ryu (SMR) jojutsu istnieją formy kata podzielone na 7 grup oraz 12 podstawowych technik kihon. W 1968 roku, na bazie skomplikowanego systemu SMR utworzono 12 form i 12 technik, które oddają podstawowe zasady tej szkoły. Zestaw ten określany jest nazwą Zen Nippon Kendo Renmei (Seitei)

Jodo

Kata. Po opanowaniu tych podstawowych dwunastu form w stopniu mistrzowskim można się pokusić o studiowanie form starszych, tzw. koryu.

Judo

(z japońskiego Łagodna droga) - jest to sztuka walki powstała w Japonii. Twórcą

Judo

jest japończyk dr Kano Jigoro (1860-1938). Kano urodził się w bogatej rodzinie. Jego ojciec prowadził pędzalnie sake. Jednak Jigoro ze względu na to że nie był najstarszym synem nie przejął rodzinnego interesu. Zamiast tego został kapłanem Shinto i jednocześnie urzędnikiem. Kano jako młodzieniec nie był ani silny ani duży. Zaczął trenować

Ju jitsu

w wieku 17 lat. Po znalezieniu odpowiedniej dla siebie szkoły Jigoro rozpoczął systematyczny trening i w wieku 21 lat zdobył tytuł "shihan" (mistrz) i stał się asystentem instruktora, który niedługo potem zachorował i zmarł. Kano znalazł inną szkołę - Kito Ryu w której większy nacisk kładziono na walkę niż na układy formalne kata. W międzyczasie Kano zaczął opracowywać własne techniki i udoskonalać te już mu znane. Opracował takie techniki jak: Kata Guruma czy Uki Goshi. Zaczął także z garstką studentów ćwiczyć oddzielnie w świątyni buddyjskiej. Później szkoła ta zostanie przeniesiona, nazwana Kodokan i stanie się pierwszą i największą szkołą

Judo

na świecie. We wrześniu 1889 roku Jigoro Kano wyjeżdża na wielkie tournee po Europie w celu propagowania

Judo

. Mistrz zmarł na pokładzie statku "Hikawa-Maru" wracając do Japonii z zebrania Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego w Kairze. Techniki stosowane w

Judo

wywodzą się z

ju jitsu

lecz zostały usunięte te które zagrażają życiu lub zdrowiu, w tym uderzenia i kopnięcia. Generalnie zasada walki polega na wykorzystaniu siły przeciwnika przeciw jemu samemu, co umożliwia osobie słabszej pokonanie dużo silniejszego wroga. Kano zauważył że

ju jitsu

było mnóstwem nie połączonych ze sobą sztuczek i postanowił stworzyć z nich całość, kierując się jednocześnie zasadą "maksymalnej efektywności". W

Judo

są stopnie uczniowskie - Kyu i mistrzowskie - Dan. Wcześniej nie istniały stopnie Kyu, w żadnej sztuce walki. Jednak szybko ten system się rozpowszechnił i został przejęty np. w

karate

. Zasady

judo

stworzone przez prof. Kano
I. Czynić tak aby było jak najbardziej efektywne współdziałanie ciała i umysłu
II. Ustępować aby zwyciężyć (inaczej: jeśli ktoś cię pcha to go pociągnij, jeżeli cię ciągnie to go pchnij)
II. Maksimum skuteczności przy minimum wysiłku
IV. Przez czynienie sobie dobra nawzajem do dobra ogólnego

Karate

to nazwa

sztuki walki

, która powstała na Okinawie. Dosłownie słowo

karate

oznacza "pusta ręka", choć można przetłumaczyć je także jako "chińska ręka". Jednak na początku XX wieku pod wpływem nacjonalistycznych idei, przyjęto w Japonii tę pierwszą interpretację.

Karate

jest sztuką walki stworzoną przez Okinawańczyków jako metoda samoobrony bez użycia broni. Dawniej dla tej sztuki używano różnych nazw te, tode lub Okinawa-te. Nazwa

karate

została zatwierdzona dopiero w 1936 roku - okinawańscy mistrzowie: Yabu Kentsu, Chomo Hanashiro, Choshin Chibana - wszyscy ze stylu Shorin-Ryu oraz Chotoku Kyan ze stylu Sukunaihayashi, Chojun Miyagi z Goju-Ryu i Choki Motobu, zatwierdzają nazwę karate jako nazwę dla

sztuki walki

powstałej na Okinawie. Od momentu powstania sztuka ta ewoluowała. W wielu stylach aspekt realnej walki został zachowany, a nawet rozwinięty (przykładowo kopnięcie okrężne mawashi geri nie występowało w oryginalnej sztuce okinawańskiej). W niektórych jednak stylach sztuka ta zmieniła swój charakter z utylitarnego systemu walki (

karate

okinawańskie) na system psychofizycznego doskonalenia się, gdzie na pierwszy plan wysuwa się aspekt do - "drogi", którą kroczy się całe życie, jako symbolu niekończącego się procesu dążenia do doskonałości. Stąd spotykamy także nazwę karatedo (pisane także jako karate-do). Koreańskim odpowiednikiem

karate

niesportowego jest tangsudo, a

karate

nastawionego na rywalizację - taekwondo. Obecnie istnieją trzy podstawowe kierunki w

karate

:

karate

jako walka na śmierć i życie (style klasyczne, głównie okinawańskie), czyli tzw.

karate

tradycyjne. Paradoksalnie, z uwagi na ujęcie

karate

jako walki na śmierć i życie w stylach tych rzadziej przeprowadza się kumite (sparringi),

karate

jako sport z elementami samoobrony (większość stylów), także z przeprowadzaniem zawodów. W ramach tej kategorii stylów trwa zażarta dyskusja nt. zasad, których spójne przyjęcie umożliwiłoby szersze zaistnienie

karate

na Olimpiadzie. Spory dotyczą m.in. dozwolenia podcięć, kontaktu na głowę, rodzajów ochraniaczy, low-kicków, i in.

karate

jako sposób psychofizycznego doskonalenia. Podejście najbliższe tai chi, nie nastawione bezpośrednio na aspekt samoobrony czy rywalizacji, jednak z zachowaniem oryginalnych postaw, wielu kata, ruchów. Ponieważ

karate

upowszechniło się jako amatorski sport, w większości styli wykształciła się potrzeba stworzenia szczegółowej hierarchii stopni, aby zmotywować ćwiczących do rozwoju.

Kendo

sztuka walki wywodząca się z szermierki japońskich samurajów. Zasady walki oparte są na kodeksie bushido.

Kendo

(droga miecza).

Kendo

jest współczesną dyscypliną sportową wywodzącą się z

kenjutsu

tradycyjnej szermierki mieczem japońskim, zwanym katana. Własne reguły sportowe

kendo

zaczęło tworzyć już w XVIII wieku. Umożliwiały one samurajskim wojownikom bezpieczniejsze doskonalenie umiejętności szermierczych, a także bezkrwawą rywalizację pomiędzy różnymi szkołami. Ostatecznie usystematyzował je mistrz Chuta Nakanishi, twórca szkoły szermierczej nazywanej Nakanishi Ittoryu. Wprowadził on do walki treningowej maskę men, rękawice kote oraz bezpieczne miecze bambusowe shinai. Był także twórcą samej nazwy

kendo

, którą tłumaczy się jako droga miecza. Bambusowy miecz shinai zbudowany jest z czterech listewek połączonych skórzaną rękojeścią i cięciwą tsuru. Posiada również okrągłą gardę tsuba. Zawodnicy przystępują do ćwiczeń ubrani w tradycyjny strój japoński bluzę keikogi, (podobną do używanej w

judo

) oraz szerokie spodnie hakama. Podczas walki chronieni są specjalnym ubiorem ochronnym (kendogu, bogu) składającym się z solidnych osłon twarzy , głowy i ramion (hełm zwany men - około 3,5 kg), korpusu (napierśnik zwany do), ochraniaczy niższych części ciała (tare) oraz długich rękawic (kote). Współczesny trening

kendo

składa się z ćwiczeń shinai kyogi, wykonywanych przy użyciu mieczy bambusowych shinai oraz zestawu 10 form Nihon

Kendo

Kata, układów odzwierciedlających typowe starcia pojedynkowe, wykonywanych mieczami drewnianymi bokken lub mieczami metalowymi iaito.
Waza, czyli techniki

kendo

składają się głównie z ataków shikake-waza i kontrataków oji-waza (w

kendo

nie stosuje się zasłon, tak typowych dla szermierki europejskiej).
Walka sportowa toczy się na parkiecie z oznaczoną liniami kwadratową planszą, o wymiarach boku 9 ? 11 m. Czas walki może wynosić do 5 minut - chyba, że jeden z zawodników wcześniej uzyska 2 punkty, nazywane po japońsku ippon. Aby zdobyć punkt należy trafić mieczem w jedną z następujących części ciała przeciwnika: głowę men, bok korpusu do, rękę kote lub zadać pchnięcie w gardło tsuki. Podczas ataku należy zachować prawidłową postawę i dystans, zadać cięcie odpowiednią częścią miecza, a także dać sędziom znak odpowiednim okrzykiem, że cios nie został zadany przypadkowo. Trafienia niepewne, słabe, niecelne lub równoczesne nie są zaliczane jako punkty.

Kenjutsu

(ken-jitsu, ken-jutsu) jest jedną z klasycznych japońskich sztuk walki, tzw. koryu budo. Istniało wiele różnych szkół szermierki japońskim mieczem Nihon-to. Przedmiotem nauczania tych szkół było skuteczne władanie mieczem w realnej walce.
Umiejętności te można podzielić na trzy główne kierunki:
itto-ryu szkoła walki jednym mieczem (długim), zwanym katana lub tachi
kodachi-ryu szkoła walki jednym mieczem (krótkim, zwanym wakizashi)
nito-ryu szkoła walki dwoma mieczami jednocześnie (krótkim i długim).
Innym dodatkowym kierunkiem był nito-ken (inna nazwa nito-kodachi).Polegała ona na walce dwoma wakizashi.
Niektóre klasyczne szkoły miecza, sięgające rodowodem średniowiecza, takie jak: Katori Shinto Ryu, Kashima Shinto Ryu, Kashima Shin Ryu, przetrwały po dzień dzisiejszy. Podobnie jak w większości innych klasycznych szkół koryu budo, adeptom tych szkół nie nadaje się stopni mistrzowskich dan, lecz odpowiednie certyfikaty tzw. menkyo kaiden.
Ćwiczenia praktyczne w

kenjutsu

wykonuje się najczęściej w formie kata, do których używa się mieczy drewnianych bokken. W przeciwieństwie do

kendo

, czyli współczesnej, bezpiecznej formy sportowej szermierki mieczem, ataki stosowane w

kenjutsu

mogą być kierowane na dowolną część ciała przeciwnika. Stosuje się również uderzenia rękojeścią tsuka-uchi oraz chwyty, dźwignie i podcięcia stosowane w walce wręcz, np. yawara (pierwowzór późniejszego

ju jitsu

i

judo

). Do niektórych ćwiczeń

kenjutsu

stosuje się również prawdziwe miecze, przy czym rzeczywiste cięcia i pchnięcia wykonuje się wówczas na nasączonych wodą i zrolowanych matach ze słomy ryżowej lub na bambusowych rurach. Nazywa się to tameshigiri. Z tradycyjnych szkół szermierki

kenjutsu

wywodzą się nowoczesne sztuki i sporty walki:

kendo

,

iaido

i

battodo

.

Kyudo

(pol. Kiudo; dosłownie: droga łuku) - dawne Japońskie łucznictwo ceremonialne, wywodzące się z tradycji samurajskich i łącze w sobie elementy równowagi walki i opanowania w filozofii zen. W czystej formie

kyudo

jest praktykowane jako sztuka i jako środek rozwoju moralnego i duchowego. Wielu łuczników uprawia

kyudo

jako sport, jako główny cel stawiając celność. Najwyższym ideałem

kyudo

jest "seisha seichu" - "właściwe strzelanie to właściwe trafianie".
Yumi (japoński łuk) jest wyjątkowo długi (powyżej dwóch metrów), przewyższając wysokość łucznika (kyudoka). Yumi produkowane są tradycyjnie z bambusa, drewna i skóry, przy użyciu metod, które nie zmieniły się od wieków, jednak niektórzy łucznicy (szczególnie nowicjusze) używają łuków zrobionych z syntetyków, np.: z laminowanego drewna okrytego włóknem szklanym lub węglowym. Nawet zaawansowani kyudocy mogą posiadać yumi i ya (strzały) nie wykonane z bambusa z powodu jego wrażliwości na skrajne warunki klimatyczne.
Drzewce ya tradycyjnie również są bambusowe, z lotkami z piór orła lub jastrzębia. Większość drzewców obecnie także wytwarza się z bambusa (niektórzy łucznicy używają jednak aluminiowych lub z włókna węglowego), lotki natomiast wytwarzane są z piór indyków lub łabędzi. Każde ya ma płeć (męskie ya nazywane są haya; damskie - otoya); robione są z piór wziętych z różnych stron ptaka. Wystrzelone haya obraca się zgodnie z ruchem wskazówek zegara, podczas gdy otoya obraca się przeciwnie do ruchu wskazówek zegara. Kyudocy strzelają zwykle dwa razy w ciągu rundy, haya używa się jako pierwszej strzały.
Łucznicy ubierają na prawą rękę rękawicę zwaną yugake. Yugake zazwyczaj produkuje się ze skóry jelenia. Kciuk rękawicy ma bruzdę, której używa się do naciągania cięciwy (tsuru).
Kyudoka zazwyczaj rozpoczyna trening strzelając do słomianego celu (makiwara) z bardzo małej odległości (około dwóch metrów lub na odległość napiętego yumi trzymanego poziomo względem środka ciała). Ponieważ cel jest tak blisko i strzał raczej nie będzie chybiony, łucznik może skoncentrować się bardziej na poprawieniu techniki niż na tym, gdzie poleci strzała. Po rozgrzewce łucznik przechodzi do strzelania na większą odległość, strzelając do celu zwanego mato. Rozmiar mato i dystans są różne, ale większość mato mierzy zwykle 36 centymetrów (lub 12 sun - tradycyjna japońska jednostka miary, 1 sun = około 3,03 cm) średnicy, a strzela się z odległości 28 metrów.
Łuk trzymany jest w lewej ręce, cięciwę napina się prawą ręką. W przeciwieństwie do zachodnich łuczników (którzy napinają łuk nie dalej niż do kości policzkowej) kyudocy napinają łuk tak, że dłoń z cięciwą znajduje się za uchem. Jeżeli zrobi się to niewłaściwie podczas zwalniania strzały cięciwa może uderzyć łucznika w ucho lub twarz. Zaraz po strzale łuk (w rękach wprawnego łucznika) obraca się w dłoni tak, że cięciwa zatrzymuje się przed zewnętrzną częścią przedramienia lewej ręki łucznika. Czynność ta (yugaeri) jest kombinacją techniki i naturalnego zachowania łuku i jest charakterystyczna tylko dla

kyudo

.

Naginata-do

jest odmianą szermierki japońskiej, prowadzonej przy użyciu włóczni (zwanej również halabardą). Jako sztuka walki dyscyplina ta sięga korzeniami aż do IX wieku, kiedy włócznie o "mieczowatym" ostrzu długości ok. 90 cm, osadzonym na długim drzewcu zostały użyte po raz pierwszy. Szybko zostały docenione jako broń niezwykle skuteczna, stosowana przez pieszych żołnierzy przeciwko konnicy. W późniejszych czasach włócznie były używane przez wartowników oraz straż przyboczną podróżujących możnowładców. Wraz z upływem czasu, gdy pola bitewne zdominowała broń palna, umiejętność walki włócznią przekształciła się w sztukę samoobrony mnichów-wojowników, wreszcie - w sztukę walki przeznaczoną dla kobiet. Kobiety z rodzin samurajskich używały własnych włóczni ze złoconymi drzewcami do wspomagania swych mężów i ojców w chwilach zbrojnego zagrożenia, jak również do samodzielnej obrony domu, domowników, dobytku i czci własnej. Ze względu na znaczny rozmiar i zasięg tej broni kobiety były w stanie utrzymywać napastników w bezpiecznym dystansie. Młode dziewczęta wychodząc za mąż otrzymywały włócznie w posagu.
Techniki

naginata-do

zawierają cięcia, smagnięcia, pchnięcia, blokowanie i parowanie ciosów oraz zasłony. Istotną cechą technik

naginata-do

jest ich symetryczność - ćwiczenie po obu stronach ciała, co znakomicie poprawia zmysł równowagi. W

naginata-do

istnieją dwa typy konkurencji sportowej: jedna, zwana Engi - polega na wykonywaniu form kata, przy użyciu dębowego drzewca i ostrza; druga Shiai - polega na bezpośrednim atakowaniu (specjalną bezpieczną bronią) miejsc chronionych podobnie jak w

kendo

: maską men, rękawicami kote, napierśnikiem do oraz dodatkowo nagolennikami sune-ate.
Podczas zawodów walczący używają włóczni długich na 215 do 225 cm, ważących 650 g, których drzewce sporządzone jest z dębu, a "ostrze" o długości 60-80 cm wykonane jest z profilowanego bambusa. Celuje się w głowę, gardło, korpus, nadgarstki i golenie (podudzia). Jeżeli przeciwnik otrzyma uderzenie lub pchnięcie w któreś z tych miejsc, uznaje się, że został pokonany.
Popularny jest też inny wariant walki - w której jedna strona walczy posługując się włócznią naginata, druga natomiast bambusowym mieczem shinai, stosowanym w

kendo

. Walka rozgrywana jest w kwadratowym polu, o długości boku 12 m. Mecz trwa do 5 minut.

Naginata-do

jest szeroko uprawiana w Japonii; już przed wojną ta sztuka walki weszła do programu edukacji fizycznej dziewcząt, jako przedmiot obowiązkowy począwszy od szkoły podstawowej. Każdego roku w całej Japonii przeprowadzane są liczne turnieje i mistrzostwa kraju. Naginata-do ćwiczą zarówno kobiety, jak i mężczyźni, od przedszkolaków po zaawansowanych wiekiem seniorów. System nadawania stopni uczniowskich i mistrzowskich jest zbliżony w swych założeniach do systemu stosowanego w

kendo

. Istnieje 5 stopni mistrzowskich dan.

Sumo

- japoński sport narodowy znany od początku VIII wieku. Przypomina zapasy. W dosłownym tłumaczeniu "

sumo

" oznacza szybkie przeciwdziałanie uderzeniom przeciwnika. Walka odbywa się w kole o średnicy 4,55 m (przed rokiem 1927 3,95 m) i wysokości od 30 do 60 cm i polega na wypchnięciu przeciwnika poza matę lub przewróceniu go za pomocą odpowiednich rzutów, pchnięć i uderzeń ciałem. Przed rozpoczęciem pojedynku zawodnicy (posiadający dużą masę ciała, nawet ponad 150 kg) rzucają przed siebie garść soli zmieszanej z piaskiem, aby oczyścić arenę i kołyszą się, przenosząc ciężar ciała z nogi na nogę. Robią to, aby pokonać złe moce. Sędzia (pochodzący z rodu specjalizującego się tym zadaniem) występuje w stroju kapłana sinto. Pod areną złożone są ofiary dla bóstw, a nad nią wisi specjalny okap, który przypomina, że niegdyś zawody odbywały się w świątyniach.

Sumo

jest żywym przykładem obrzędu sintoistycznego. Pochodzące z Japonii legendy dotyczące walk

sumo

zdają się sytuować jego początki w XVIII w. p.n.e. Najprawdopodobniej wywodzi się ono z ceremoniałów agrarnych - było pierwotnie związane z obrzędami ku czci bóstw mających zapewnić obfite zbiory. Do tej pory nie ma pewności czy rodowód jest pochodzenia rodzimego, czy też zaczątki

sumo

przywędrowały z kontynentu Azji. Według japońskich legend na przełomie starej i nowej ery odbywały się już liczne walki

sumo

(przede wszystkim na dworach feudalnych władców), z tym że miały one znacznie brutalniejszy charakter, a walki niejednokrotnie kończyły się śmiercią jednego z zawodników. Pierwsza historycznie potwierdzona walka

sumo

odbyła się w 642 r. n.e. (na dworze cesarzowej Kogyoku - 642 - 645).

Sumo

- jak żaden inny sport - obwarowane jest skomplikowanym ceremoniałem wywodzącym się wprost z czasów feudalnej Japonii, a przejawiającym się zarówno w kastowym wręcz systemie zależności, trybie życia i treningu zawodników, jak i w sposobie rozgrywania samych zawodów. Mistrzem tych zawodów jest GPSPSS. Obowiązujące do dnia dzisiejszego zasady podziału

sumo

zawodowego na grupy zawodnicze oraz system rankingowy sformułowane zostały w 1927 r. Zawodnicy podzieleni są na 6 grup, tzw. Dywizji - są to wstępująco: Jonokuchi, Jonidan, Sandanme, Makushita, Juryo oraz Maku-uchi. W obrębie każdej Dywizji istnieje podział na kilkanaście bądź kilkadziesiąt stopni zawodniczych. Przykładowo grupa Juryo obejmuje 14 stopni zawodniczych, natomiast elita zawodników

sumo

- dywizja Maku-uchi dzieli się z kolei na 17 stopni zawodniczych z numeracją wstępującą od 17 do 1 o wspólnej nazwie Maegashira (Zapaśnicy bądź Wojownicy) oraz na grupę tzw. Sanyaku (Mistrzowie) obejmującą 4 stopnie (wstępująco: Komusubi (Młodszy Mistrz II Stopnia), Sekiwake (Młodszy Mistrz I Stopnia), Ozeki (Mistrz) oraz Yokozuna (Wielki Mistrz). Dodatkowo w obrębie dwóch najwyższych grup - Juryo i Maku-uchi rozróżnia się podział na tzw. Higashi - "wschód" i Nishi - "zachód". Oznacza to, iż w każdym ze stopni zawodniczych jednocześnie znajduje się tylko 2 zapaśników, z tym że przynależność do Higashi jest traktowana jako ranga bardziej prestiżowa. Ilość zawodników posiadających rangi mistrzowskie nie jest już w ten sposób limitowana, i w razie potrzeby wprowadza się oznaczenia dodatkowe (np. Ozeki, Ozeki2). Wszystko to powoduje, iż pomimo ok. 800 zawodników uprawiających zawodowo

sumo

w praktyce nie ma nawet dwóch z dokładnie taką samą rangą. Dwie najwyższe dywizje biorą 6 razy do roku udział w rozgrywanych w miesiącach nieparzystych Turniejach Cesarskich, będących prawdziwym świętem dla entuzjastów

sumo

w całej Japonii. 3 spośród nich rozgrywane są w Tokio (styczeń, maj, wrzesień), natomiast pozostałe w Osace (marzec), Nagoi (lipiec) oraz w Fukuoce (listopad). Każdy turniej jest rozgrywany w ciągu 15 kolejnych dni, każdy z zawodników toczy 1 walkę dziennie (w sumie 15 walk). O aktualnym miejscu zapaśnika w rankingu decyduje wynik uzyskany w Turnieju Cesarskim. Zawodnik

sumo

otrzymuje lub traci określoną liczbę punktów, przyznawanych na dość skomplikowanych zasadach. W końcu XX w. w walkach

sumo

zaczęły zachodzić pewne dość charakterystyczne przeobrażenia. Do grona zawodników zawodowo uprawiających

sumo

dołączyli przedstawiciele innych nacji - co przez wiele stuleci było nie do pomyślenia. Na początku lat 90. byli to Amerykanie pochodzenia hawajskiego: Yokozuna Akebono, Ozeki Konishiki oraz Yokozuna Musashimaru. Wnieśli oni do

sumo

nową wartość, jaką były fenomenalne wręcz warunki fizyczne, nieosiągalne w zasadzie dla rdzennych Japończyków: wzrost ponad 2 m i waga ciała znacznie przekraczająca 200 kg. Na początku obecnego stulecia była to z kolei liczna grupa zapaśników z Mongolii, którzy wzbogacili

sumo

o wcześniej nieznane techniki wywodzące się z środkowoazjatyckich systemów walki wręcz.